Биологтар гремучая жыланының сылдырын зерттеу үшін оның роботтандырылған моделін жасап шығарды. Зообақта жүргізілген тәжірибелер барысында гремучая жыландары кездесетін аймақтарда мекендейтін жануарлар сылдыр дыбысын естігенде туа біткен қорқыныш сезімін бастан өткеретіні анықталды.

Гремучая жыланының сылдыры табиғаттағы ең танымал дыбыстық сигналдардың бірі болып саналады, бірақ оның нақты қызметі ұзақ уақыт бойы талқылау тақырыбы болып келді. Түрлі гипотезалар ұсынылған: бұл дыбыс олжаны тарту үшін, қарсыласты қатты шу арқылы үркіту немесе улы екенін ескерту үшін қажет болуы мүмкін. Бұл болжамдарды табиғи жағдайда тексеру қиын болды, себебі жыланды көру мен оның дыбысын естуді бір-бірінен ажырату оңай емес.

Зерттеу аясында Техас гремучнигінің (Crotalus atrox) қорқынышты қалыптағы 3D-басып шығарылған моделі жасалды. Реалистік болу үшін өлген жыландардан алынған нағыз кератинді сылдырлар қолданылды, ал модельдің ішіне вибрациялық мотор мен қашықтан басқарылатын плата орнатылды, бұл дыбысты қажет кезде қосуға мүмкіндік берді.

Тәжірибе Эль-Пасо зообағында 38 түрлі сүтқоректілер мен құстардың қатысуымен өтті. Олар екі топқа бөлінді: аллопатиялық (табиғатта жыландармен кездеспейтін, мысалы, арыстандар мен сурикаттар) және симпатиялық (жыландармен бір құрлықта өмір сүретін, мысалы, пумалар мен пекарилер). Барлық жануарлар тұтқында туып-өскен және жыландармен жеке тәжірибесі болмаған. Модель тамақтың жанына қойылып, жануарлардың реакциясы тыныш жақындаудан бастап үрейлі қашуға дейінгі шкала бойынша бағаланды.

Нәтижелер көрсеткендей, жыланның визуалды бейнесі мен сылдыр дыбысының кенеттен қосылуы жануарларда қозғалмайтын модельге қарағанда әлдеқайда күшті реакция тудырды. Дыбыс тіпті африкалық және азиялық түрлер үшін де тосын фактор болды. Дегенмен, ең айқын қорқыныш реакциясы Солтүстік және Оңтүстік Америкадағы симпатиялық жануарларда байқалды — олар бірден қашып кетіп немесе қатып қалды.

Зерттеу нәтижесінде сылдыр бастапқыда қарсыластарды қатты шу арқылы үркіту үшін пайда болған деген қорытынды жасалды. Уақыт өте келе гремучая жыландарымен қатар эволюцияланған түрлер үшін бұл дыбыс анық ескерту сигналына айналды, ал оған деген қорқыныш генетикалық деңгейде бекітіліп, қауіпті шағулардан өз тәжірибесінде үйренбей-ақ сақтануға мүмкіндік берді.