Қазіргі адамдардың геномын талдаудың жаңа тәсілі олардың ДНҚ-сында Homo sapiens пайда болғанға дейін өмір сүрген екі ежелгі түрдің іздерін анықтауға мүмкіндік берді. Бұл түрлердің бірі Африкада адам ата-бабаларымен будандасқан, ал екіншісінің гендері тек Океанияның байырғы тұрғындарында табылды.

Бұрын барлық африкалық емес адамдарда неандертальдық гендердің 1–2% бар екені, ал Азия халқының құрамында денисовалық гендер де кездесетіні анықталған еді. Неандертальдықтармен араласу Homo sapiens Африкадан шыққаннан кейін, ал денисовалықтармен — Азияға қоныс аудару кезінде орын алған. Бұл оқиғалар ежелгі неандертальдықтар мен денисовалықтардың геномдарын қазіргі адамдардың ДНҚ-сымен салыстыру арқылы анықталды.

Алайда басқа ежелгі түрлердің, мысалы, Homo erectus-тың толық геномдары әлі қолжетімсіз. Бұл тек қалдықтардың ежелгілігіне ғана емес, сондай-ақ олардың өмір сүрген климаттық жағдайларына да байланысты: жоғары температура ДНҚ-ның бұзылуын тездетеді.

Жаңа зерттеуде қазіргі адамдардың 503 геномы талданып, ДНҚ-ның ерекше бөліктері ізделді. Бұл әдіс неандертальдық және денисовалық гендердің белгілі қоспаларын анықтауға, сондай-ақ екі қосымша генетикалық желіні табуға мүмкіндік берді.

Бірінші желі барлық қазіргі адамдарда кездеседі, бұл араласу Homo sapiens Африкадан шыққанға дейін, шамамен 70 мың жыл бұрын болғанын көрсетеді. Егер бұл бір реттік оқиға болса, ол шамамен 300 мың жыл бұрын орын алған болуы мүмкін, бірақ бірнеше гибридизация эпизодтары болған жағдайда басқа мерзімдер де ықтимал. Бұл белгісіз түрдің гендерінің үлесі африкалық емес адамдардағы неандертальдық гендердің үлесіне ұқсас. Бұл түр адамзаттың ортақ ата-бабасынан шамамен 800 мың жыл бұрын бөлінген, бірақ оның гендері неандертальдықтармен сәйкес келмейді, сондықтан ол гейдельберг адамына жатпайды. Хронологиялық тұрғыдан Homo antecessor немесе басқа ежелгі түр кандидат ретінде қарастырылады. Сондай-ақ Homo naledi-мен байланысын толық жоққа шығаруға болмайды, бірақ бұл аз ықтимал.

Екінші желі тек Океанияның байырғы тұрғындарында табылған және олардың геномының тек жүзден бір бөлігін құрайды. Генетикалық деректер бұл гендер оларға денисовалықтар арқылы жеткенін көрсетеді, ал денисовалықтардың өзінде басқа түрдің қоспасы болған. Бұл түр Homo sapiens-пен ортақ ата-бабадан шамамен 1,8 миллион жыл бұрын бөлінген, бұл теориялық тұрғыда Homo erectus-қа сәйкес келеді. Азияда, соның ішінде Ява аралында табылған Homo erectus қалдықтары мұндай мүмкіндікті растайды. Денисовалықтар осы аймақтағы оқшауланған Homo erectus популяцияларымен араласып, кейін қазіргі адамдармен будандасуы мүмкін.

Басқа ежелгі түрлердің толық геномдары алынбайынша, бұл желілерді қазіргі адамдарға нақты қай түрлер бергенін анықтау мүмкін емес. Белгілісі — мұраға қалған гендер пайдалы болып шықты, әсіресе иммунитет пен метаболизмге қатысты, өйткені олар осы функцияларға жауап беретін ақуыздарды кодтайды. Әйтпесе, мұндай ДНҚ бөліктері табиғи сұрыпталу арқылы жойылар еді.